DIKOTOMIA

Proiektu honetarako aukeratu dudan dikotomia, Bakardadea - Elkartasuna izan da.

Bizitza mentala etengabeko zanbulua da, bakardadea eta elkartasunaren artean mugitzen dena. Batzuk, bakardadea gorrotatzen dute. Bakardadeak ikaratu egiten ditu, porrotaren eta galeraren seinalea dela uste baitute. Taldeetan bizitzea beharrezkoa dute, besteen soinuz eta ikuskizunez inguraturik. "Ni" kontzeptuari uko egiten diote, "Gu"-a besoetan hartzeko. 

Bestalde, bilatutako bakardadea, norbera bere buruarekin topatzeko espazio finitua da. Norberaren txoko pertsonala bezala interpretatu daiteke. Bertan, ezin izango da inor sartu, ezta gu eragotzi ere. Bakardadeak, eguneroko trenetik jaisteko eta norbanakoaren kontzientziarekin hitz egiteko aukera ematen digu. 

Aurrekoan esan zen bezala, norberak, dikotomiak interpretatzeko ikuspuntu bat dauka. Kasu honetan, pertsona batzuk bakardadea gogoko izango dute; beste batzuentzat, aldiz, elkartasuna izango da aukera. 

Nik proposatutako maketa honetan, hainbat pertsona ageri dira. Erdigunean dagoen pertsonak, bakardadea irudikatzen du. Espazioa ireki ahala, geroz eta pertsona gehiago agertzen dira, elkartasuna irudikatuz. Esan beharra dago, maketan kutsu pertsonala agerikoa dela. Bakardadeari kolore ilunagoa eman diotela ikusi daiteke eta elkartasunari, ordea, argiagoa. 

Logelaren deskribapena

Nire logela.  Espazio ezezegun okupatua. Denboraldika jabez aldatzen doa. Baliteke horregatik esentzia derberdinak izatea; hortik pasatutako persona bakoitzaren zatitxo txikiak. Espaziotsua eta argitsua, nire gauzez kolonizatua.Baliteke espaziorik esanguratsuena nere egunerokoa jasotzen duen paretan dagoen kortxoa izeatea, bertan jasotzen baitira nire urratsen aztarnak. Paretak txuriz margotuak, jabe berriari ongi etorria emateko dagoelaren seinale.

Especies de espacios

 

Georges Perec idazleak idatzitako liburua da Especies de espacios. Nahiz eta liburu abstraktu bat izan, bere esanahia transmititzea lortzen du bere orrietan hauek irakurri dituzun heinean. Bertan espazio desberdinei buruz hitz egiten da eta normalean espazioekiko ditugun ikuspegietatik atera eta hauek ulertzeko modu berriak azaltzen dizkigu.

Espazioei buruz hitz egiten hasterakoan, lehenik eta behin kontzeptu sinple batzuetatik hasten da. Hasieran, espazioa orri sinple batekin konparatzen du . Ondoren pixkanaka geroz eta gauza material handiagokin konparatzen joango da, adiobidez ohe batekin, ate batekin... Baina gero, ordea, geroz eta konparaketa zailagaoak eta abstraktuagoak erabiltzen ditu. Zergatik? Irakurlea hain ondo ezagutzen dituen espazioei buruz dituen iritziak beste begi batzuekin ikustera probokatzen diolako. Zergatik ikusi behar dute gure begiek gure bizitzan inguratzen gaituzten espazioak besteek beti esaten duten bezala? Beste moduren bat egongo da? Noski. Liburu honetan, Geroges Perec-ek horretan laguntzen gaitu; konbentzionalismoetatik pixkat urruntzera eta gure burua erabiltzera.

Georges Perec

Zer da arkitektura?

Arkitektura guretzat zer den galdetu ziguten aurrenengo egunean. Denok ilusioz beterik geundela eta gure barrenean zirrara sakon bat sentitzen genuela badakigu, baina arkitektura… benetan bagenekien zer zen? Zer sentitzen zen hau egitean? Buruek ezetz diote.

Batzuek beraien bidean zijoazen bitartean, zuhaitz handi batekin egin zuten topo. Zuhaitz sendo eta korapilatsu batekin, baina aldi berean sentikor eta eder batekin. Ez ziren konturatu ordea, zuhaitzez inguratuta zeudenik.

Beste batzuk aldiz, bai. Konturatu ziren hainbat eta hainbat zuhaitzek inguratzen zutela euren bidea, baina honen bizitasun hutsak hurbildu zituen beregana.

Eta beste gutxi batzuk, beste zuhaitz baten xarma dastatu zuten. Denbora gutxiz izan bazen ere; bere fruituak ez zitzaizkielako gustatu, ezta bere hostoen forma eta koloreak, edota inguruan zegoen zuhaitz HORRENAK politagoak zirelako eta hura dastatu, usaindu eta ikutzeko nahia zuten.

Zuhaitz honek, lurraren barnetik datozen sustrai oso sendoak ditu, ingurunearen obra bat bilakatuz. Bizia da zentzua ematen dion elementua, bizitza, enborra. Hala ere, honen barnean poliki poliki sortzen doazen adarrak daude bi sail eratuz; artea eta praktikotasuna. Zuhaitza, artistikoa izan behar duelako, bakoitzaren sentimendu, expresio, ametsak… azalduz, baina aldi berean, praktiko aizan behar du. Horrela, honek, egitura eta eraikuntza sistema batzuk jarraituz. 

Ane Arrizabalaga eta Miriam Sanchez